Επειδή τους ξεχάσαμε εμείς.. δεν σημαίνει ότι μας ξέχασαν και αυτοί

Το βασίλειο τα κόσμου, πριν από τον Κρόνο, διαφέντευε ο πατέρας του ο Ουρανός. Ο Ουρανός είναι το πρώτο παιδί της Γαίας (Γης) το οποίο γέννησε μόνη της (χωρίς πατέρα), στη συνέχεια γέννησε τα όρη και τον Πόντο (όλα μόνη της χωρίς την παρουσία αρσενικού στοιχείου και έρωτα).

Επειδή ήταν τόσο μεγάλος σε μέγεθος ο Ουρανός που μπορούσε και την αγκάλιαζε ολόκληρη, έγινε ο ιδανικός σύζυγός της και μαζί απέκτησαν δεκαοχτώ απογόνους, έξι Τιτάνες, έξι Τιτανίδες, τρεις Κύκλωπες και τρεις Εκατόγχειρες. Πρωτότοκο παιδί τους είναι ο Τιτάνας Ωκεανός ο οποίος ξεχειλίζοντας από τα έγκατα της μητέρας του, πλημμύρισε κάθε κοιλάδα της. Ο Ουρανός ήξερε έχοντας μαντικές ικανότητες όπως και η Γη ότι θα έχανε την εξουσία του από κάποιο από τα παιδιά του. Η Γη ήταν πολύ χαρούμενη και περήφανη για το παιδί της αλλά και για το επόμενο που έκρυβε στα σπλάχνα της. Τότε ξεπρόβαλαν και οι τεράστιοι δίδυμοι Τιτάνες Κοίος και Κρείος. Βλέποντας τρία αρσενικά παιδιά ο Ουρανός δεν συγκρατήθηκε και με μιας τα φυλάκισε στα Τάρταρα (τα οποία ήταν τα σκοτεινά θεμέλια, πάνω στα οποία πατούσε η Γη). Μάταια η έκλαιγε και τον εκλιπαρούσε η Γαία να απελευθερώσει τα παιδιά τους από τα αόρατα δεσμά τους. Ο Ουρανός ήταν αδύνατο να υποχωρήσει φοβούμενος την απώλεια της εξουσίας του. Ίσως αν έκανε κάποια κόρη να τον μαλάκωνε και να μην είχε και αυτή την ίδια τύχη με τα αδέλφια της. Έτσι όταν την επόμενη φορά γεννήθηκε η Τιτανίδα Θεία ο Ουρανός δεν ανησύχησε και πολύ και δεν την φυλάκισε αμέσως. Στην συνέχεια δύο ακόμη Τιτανίδες γεννήθηκαν, η Τηθύς και η Μνημοσύνη. Οι τρεις τους όμως με τα παιχνίδια τους δεν άφηναν τον Ουρανό να ησυχάσει και εκνευρισμένος τις έστειλε και αυτές στα Τάρταρα. Έπειτα γεννήθηκαν οι Τιτάνες Ιαπετός και Υπερίωνας που μεμιάς φυλακίστηκαν και αυτοί. Ύστερα ακολούθησε μεγάλη φασαρία στα έγκατα της γης. Ο Ουρανός δεν μπορούσε να ησυχάσει από την φασαρία αυτή και φοβήθηκε πολύ για το πλάσμα που θα γεννιόταν. Τι ήταν αυτό που έκανε τόση φασαρία; Ήταν οι τρεις τεράστιοι Κύκλωπες, ο Βρόντης ο Ατερώπης και ο Άργης οι οποίοι είχαν από ένα τεράστιο μάτι ο καθένας στο μέτωπο και κρατούσαν σφυριά με τα τεράστια παντοδύναμα τριχωτά τους χέρια και χάλαγαν τον κόσμο με τις φωνές και τους τσακωμούς τους. Αμέσως τους φυλάκισε και αυτούς ο Ουρανός σε ένα κελί βάζοντας διπλές κα τριπλές κλειδαριές. Τελευταίος από τους Τιτάνες γεννήθηκε ο Κρόνος τον οποίο δένοντάς τον αιχμαλώτισε αμέσως ο πατέρας του στα Τάρταρα. Στην τελευταία της γέννα η Γη ένιωσε ένα παράξενο γαργαλητό στα σπλάχνα της, όμως δεν είπε κάτι στον άντρα της για να μην τον θυμώσει περισσότερο. Υποψιασμένος ο Ουρανός περίμενε να φυλακίσει το παιδί που θα έβγαινε και μόλις αντίκρισε τα τρία αυτά παιδιά πάγωσε από τον τρόμο του. Ήταν οι Εκατόγχειρες. Εκατό χέρια και πενήντα κεφάλια ο καθένας, τριακόσια χέρια και εκατόν πενήντα κεφάλια να μιλάνε συνολικά, μιλούσαν ασταμάτητα όλα μαζί και χτυπώντας με τα χέρια τους αναστάτωναν ολόκληρο το σύμπαν. Αυτούς ο Ουρανός έκλεισε σε ξεχωριστά κελιά και έδεσε κάθε χέρι με αλυσίδα για να μην καταφέρουν ποτέ να δραπετεύσουν. Η Γη δεν μπορούσε άλλο να ανεχτεί αυτήν την κατάσταση. Όλα της τα παιδιά βρίσκονταν φυλακισμένα στα Τάρταρα και αυτό θα συνεχιζόταν για πάντα αν δεν έκανε κάτι. Αποφάσισε να φτιάξει ένα τεράστια δρεπάνι από σίδηρο που πήρε από τα έγκατά της και στη συνέχεια πήγε στα Τάρταρα να συναντήσει τα παιδιά της. Αυτά αντικρίζοντάς την, κλαίγοντας της ζητούσαν να τα απελευθερώσει και τότε η Γαία τους είπε πως θα απελευθέρωνε όποιον με το δρεπάνι που κατασκεύασε η ίδια, διαμέλιζε τον Ουρανό. Σάστισαν και φοβήθηκαν όλοι και παρά το μίσος τους για τον άκαρδο κα κακό πατέρα τους κανείς δεν τολμούσε να τα βάλει μαζί του. Έτσι η Γαία ανέβηκε κα πάλι πάνω και έκρυψε το δρεπάνι στα σύννεφα. Την επόμενη φορά που κατέβηκε στα Τάρταρα για να δει μήπως κάποιο από τα παιδία της είχε αλλάξει γνώμη, ήταν ο Κρόνος αυτός, ο μικρότερος από τους Τιτάνες που είχε αποφασίσει να εκδικηθεί τον πατέρα του. Ανέβηκαν και οι δύο αυτή τη φορά πάνω και δίνοντας του το τεράστιο δρεπάνι η Γαία του είπε να κρυφτεί πίσω από ένα ψηλό βουνό και να περιμένει εκεί την κατάλληλη ευκαιρία για να χτυπήσει τον Ουρανό. Έτσι όταν έφτασε το βράδυ και ο Ουρανός χαμήλωσε ζητώντας να σμίξει με την Γη ο Κρόνος βρήκε την ευκαιρία και του έκοψε τα γεννητικά του όργανα αφαιρώντας του ταυτόχρονα την εξουσία. Ντροπιασμένος ο Ουρανός έφυγε ψηλά για το παλάτι του, πέρα μακριά. Φεύγοντας όμως δλινοντας έναν χρησμό, είπε στον Κρόνο πως και αυτός θα πάθαινε τα ίδια από κάποιο από τα παιδιά του. Τα γεννητικά όργανα του Ουρανού πέσανε στην θάλασσα και από τον αφρό τους γεννήθηκε αργότερα η Αφροδίτη ενώ από το αίμα της θεϊκής πληγής που έπεσε στην Γη οι Ερινύες, οι Γίγαντες και οι Νύμφες. Ο Κρόνος απελευθέρωσε τα αδέλφια του από την σκοτεινή τους φυλακή. Μετά από λίγο καιρό όμως οι Κύκλωπες και οι Εκατόγχειρες θέλησαν να του πάρουν την εξουσία έτσι, με την βοήθεια των υπολοίπων τιτάνων τους έκλεισε και πάλι στα Τάρταρα.

Κρόνος και Ρέα

Οι Τιτάνες


Ο Κρόνος (ή Χρόνος) είναι ο Τιτάνας Θεός του Χρόνου και των εποχών. Διαδέχτηκε στην εξουσία του Κόσμου τον πατέρα του Ουρανό, του οποίου έκοψε τα γεννητικά όργανα παίρνοντάς του ταυτόχρονα την εξουσία. Κατά τον ίδιο τρόπο έχασε αργότερα την δική του εξουσία του από το νεότερο από τα παιδιά του, τον Δία. Γιος του Ουρανού κα της Γαίας ο Κρόνος ήταν ο μικρότερος από τους Τιτάνες και ο μόνος ανάμεσα στα αδέλφια του που τόλμησε να σηκώσει το δρεπάνι που του έδινε η μητέρα τους η Γη για να τιμωρήσουν τον άσπλαχνο πατέρα τους. Μετά την απόσυρση του Ουρανού ψηλά στο παλάτι του, ανέλαβε την εξουσία και κυβερνούσε δίκαια τον Κόσμο. Ερωτεύτηκε από νωρίς την αδελφή του, την Τιτάνιδα Ρέα, η οποία ήταν κόρη όμορφη με ψιλή κορμοστασιά, κατάλευκο δέρμα και μακριά μαλλιά, που στο αντίκρισμά της δεν μπορούσε να της αντισταθεί. Νεαρή όμως ακόμη η Ρέα δεν ήθελα να αφήσει την παιδιάστικη ανεμελιά της και δεν ήθελε να παντρευτεί τον Κρόνο. Εκείνος έκανε τα αδύνατά δυνατά για την φέρει πλάι του καθώς χρειαζόταν μια αντάξια σύζυγο να σταθεί δίπλα του. Οι αδελφές της προσπαθούσαν να τη πείσουν να τον παντρευτεί καθώς ήταν ο πιο γενναίος και δυνατός από όλους τους Τιτάνες, δεν κατάφεραν όμως κάτι. Τότε ο Κρόνος επισκέφτηκε την μητέρα του την Γη και της ζήτησε να το βοηθήσει. Η Γαία, βλέποντας τον Υιό της να υποφέρει και να καίγεται από τον έρωτά του για την αγαπημένη της κόρη του υποσχέθηκε πως η Ρέα θα γινότανε δική του. Έτσι κάλεσε την Ρέα να της μιλήσει και την έπεισε να πάρει για άντρα της, όπως ήταν γραμμένο, να γίνει τον άρχοντα του κόσμου. Ο γάμος τους έγινε και ήταν πράγματι θεϊκός, αντάξιος της αίγλης και της δύναμής τους. Μέρες κράτησε το πανηγύρι και ο πανευτυχής Κρόνος καμάρωνε πλάι στην πανέμορφη γυναίκα του. Η ζωή τους κυλούσε όμορφα και ήταν όλοι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι. Ο Κρόνος συμπεριφερότανε με τον καλύτερο τρόπο στην Ρέα και τα λόγια του άγγιζαν την Τιτάνιδα και την πλημμύριζαν με πληθώρα ευχάριστων συναισθημάτων. Σε λίγο καιρό η Ρέα άρχισε να καρποφορεί τον πρώτο καρπό του έρωτά τους και ακόμη πιο ευτυχισμένη έτρεξε να μοιραστεί την χαρά της με τον Κρόνο, της αδελφές και την μητέρα της. Ο Κρόνος όμως στο άκουσμα της είδησης αυτής, θυμήθηκε τα λόγια του πατέρα του και μαύρες σκέψεις άρχισαν να στροβιλίζονται στο μυαλό του. Ο Ουρανός του είχε αποκαλύψει ότι θα πάθαινα τα ίδια που έκανε σε αυτόν από ένα από τα παιδιά του. Για να είναι όμως σίγουρος έτρεξε να διασταυρώσει την πληροφορία του αυτή κα ρώτησε την μητέρα του αν ο χρησμός ήταν αληθινός. Δυστυχώς οι φόβοι του επιβεβαιώθηκαν. Ο Χρησμός ήταν αληθινός. Η Ρέα διαπίστωσε μία αρνητική αλλαγή στην συμπεριφορά του άντρα της και μη γνωρίζοντας ακόμη για τον χρησμό δεν μπορούσε να υποψιαστεί τι θα επακολουθούσε. Ο καιρός πέρασε και η Ρέα γέννησε το πρώτο τους παιδί. Ήταν η Ήρα, η μετέπειτα βασίλισσα των θεών που γεννήθηκε πρώτη. Άρχισε να μεγαλώνει γρήγορα και έτρεχε και έπαιζε χαρούμενη ανάμεσα στους Τιτάνες. Γρήγορα έγινε το αγαπημένο εγγόνι της γιαγιά της της Γης που την θαύμαζε και την καμάρωνε. Οι ανησυχίες του Κρόνου μεγάλωναν και διαρκώς αναζητούσε χωρίς να το δείχνει μία διέξοδο στο πρόβλημά του. Σκέφτηκε να την φυλακίσει στα Τάρταρα όμως δεν του φάνηκε αξιόπιστη η λύση αυτή, καθώς εκεί είχε φυλακίσει και τον ίδιο ο πατέρας του όμως αυτός κατάφερε και του πήρε την εξουσία. Έτσι κάποια στιγμή που έμεινε μόνος του με την μικρή Ήρα και κανείς δεν τους έβλεπε άρπαξε την ευκαιρία και κατάπιε την μικρή του κόρη φυλακίζοντάς την στο τεράστιο στομάχι του. Οι ώρες περνούσαν και η Ρέα βλέποντας πως η Ήρα αργούσε να επιστρέψει άρχισε να την αναζητάει παντού. Έψαξε κάθε βουνό κα θάλασσα, κάθε δάσος και σύννεφο όμως τίποτα δεν βρήκε. Απεγνωσμένη απευθύνθηκε στη μητέρα της την Γη από την οποία έμαθε τελικά τι είχε συμβεί. Εκνευρισμένη έτρεξε στον Κρόνο και άρχισε να τον χτυπάει όμως εκείνος ανένδοτος δεν υπήρχε περίπτωση να απελευθερώσει την κόρη του. Κατάλαβε η Ρέα την τύχη που θα έχουν τα παιδιά της, έτσι σε λίγο καιρό που ετοιμαζόταν ξανά να γεννήσει μάζεψε τα σύννεφα για να την κρύψουν και να μην δει ο Κρόνος το νέο του παιδί. Άκουσε όμως το θεϊκό κλάμα του βρέφους και έτρεξε κατά κει. Αντικρίζοντας το, το κατάπιε και έτσι η Εστία πήγε να κάνει παρέα στην Ήρα στο στομάχι του πατέρα τους. ?Δεν θα παραδώσω την εξουσία μου σε κανένα και εσύ σαν γυναίκα μου πρέπει να μου συμπαρασταθείς. Κάθε φορά που θα γεννάς θα μου παραδίδει το παιδί?, της είπε. Έτσι την επόμενη φορά που γέννησε η Ρέα, την Δήμητρα, την παρέδωσε στον άσπλαχνο πατέρα της που την έκανε μια χαψιά και αυτήν. Πέρασε ο καιρός και ήρθε η σειρά του γαλανομάτη Ποσειδώνα. Βλέποντας πως γέννησε αρσενικό παιδί η Ρέα χάρηκε ελπίζοντας πως θα αφήσει ο Κρόνος τον υιό του ελεύθερο όμως συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Τον θεώρησε πολύ πιο επικίνδυνο για την εξουσία του καθώς αρσενικό παιδί θα μπορούσε ευκολότερα να του πάρει τον θρόνο. Την ίδια τύχη με τον αδελφό του είχε και ο μελαχρινός Πλούτωνας, που γεννήθηκε μετά. Απεγνωσμένη η Ρέα έτρεξε στο παλάτι του πατέρα της για να την βοηθήσει. Ο Ουρανός επειδή την λυπήθηκε αλλά πολύ περισσότερο επειδή ήθελε να πάρει εκδίκηση από τον Κρόνο που του πήρε την εξουσία αποφάσισε να την συμβουλέψει. Έτσι της είπε πως θα έπρεπε να πάει στην Κρήτη και εκεί να γεννήσει, στην συνέχεια θα έπρεπε να γυρίσει στον Κρόνο και να προσποιηθεί μία ψεύτικη γέννα. Έτσι η Ρέα όταν έφτασε η ώρα να γεννήσει τον Δία, είπε στον Κρόνο πως θα πήγαινε επίσκεψη στην Κρήτη, στις ανιψιές της, τις Νύμφες της Ίδης. Εκεί γέννησε σε μία σπηλιά τον Δία και φεύγοντας τον εμπιστεύτηκε στις Νύμφες να τον μεγαλώσουν. Οι Κορυβάντες και οι Κουρήτες χτυπώντας τα δόρατά τους πάνω στη γη σκέπαζαν με τη φασαρία τους το κλάμα του μικρού Δία. Επέστρεψε η Ρέα στο παλάτι παίρνοντας μαζί της ένα λιθάρι που βρήκε στην διαδρομή το οποίο έμοιαζε με τον μικρό Δία. Εκεί προσποιήθηκε με φωνές και κλάματα μία γέννα και στο τέλος παρέδωσε το φασκιωμένο με πάνες λιθάρι στο Κρόνο που το κατάπιε αμέσως χωρίς να το εξετάσει. Ο μικρός θεός που θα γινόταν ο επόμενος κυρίαρχος του κόσμου, μεγάλωσε στην Κρήτη και εκεί έμαθε από την Μήτιδα για την καταγωγή του. Έται μόλις μεγάλωσε αρκετά έτρεξε στον Κρόνο και του ζήτησε το βασίλειό του. Αρνούμενος να του το παραδώσει ο Κρόνος ακολούθησε μάχη στην οποία ο Δίας κατάφερε να τον δέσει στον θρόνο του. Τότε του έδωσε να καταπιεί ένα βοτάνι που η Μήτιδα του είχε προμηθεύσει και μεμιάς ξεχύθηκαν από το στόμα του όλα τα παιδιά του Πρώτο βγήκε το λιθάρι που ο Κρόνος είχε καταπιεί νομίζοντας πως είναι ο Δίας και στην συνέχεια ακολούθησαν οι υπόλοιποι θεοί με σειρά αντίστροφη από αυτήν που τα είχε καταπιεί (Πλούτωνας, Ποσειδώνας, Δήμητρα, Εστία και Ήρα). Όλοι μαζί πολέμησαν μετά για να πάρουν την εξουσία και να γίνει ο Δίας ο Βασιλιάς τους (Τιτανομαχία).

Δίας Ο Βασιλιάς …

Δίας ή Ζευς, Jupiter ή Jove στα Λατινικά, ο Άρχων του ουρανού, ο Θεός του κεραυνού και της βροχής, αυτός που συγκεντρώνει τα σύννεφα… O Δίας, συμβόλιζε για τους αρχαίους Έλληνες την παντοδυναμία και την απόλυτη εξουσία. νίκησε τον πατέρα του Κρόνο και έριξε τους Τιτάνες και τους Γίγαντες στα Τάρταρα. Γνωστός για τις ερωτικές του περιπέτειες, προκαλούσε πάντα την ζήλια της γυναίκας του, της Ήρας. Τα προσωνύμια του πολλά, γνωστότερο όλων το Ξένιος Δίας, καθώς ήταν ο προστάτης της φιλοξενίας.. Μπορούσε να ελέγχει τα πάντα, ενώ οι υπόλοιποι θεοί κατείχαν κάποιο τομέα ευθύνης (κάτι σαν εξειδίκευση), Πάντα όμως του έμενε χρόνος ώστε να ξελογιάζει κάποια θεά ή κάποια όμορφη θνητή και να προκαλεί έτσι τη ζήλια της νόμιμης γυναίκας του, της Ήρας. Ο Δίας ήταν ο τελευταίος γιος του Κρόνου και της Ρέας. Η σεμνή Ρέα αγανακτισμένη από το σκληρόκαρδο σύζυγό της που έτρεμε για το θρόνο του και γι’ αυτόν το λόγο καταβρόχθιζε τα παιδιά του, αμέσως μετά τη γέννα κατάφερε, με τη βοήθεια του Ουρανού και της Γης, να τον ξεγελάσει. Για το λόγο αυτόν ταξίδεψε στην Κρήτη και εκεί με τη βοήθεια του βασιλιά Μελισσέα και με παραστάτριες τις κόρες του, τη Μέλισσα και την Αδράστεια, γέννησε τον Δία σε μια σπηλιά του όρους Δίκτη, στο Δικταίο άντρο. Στη συνέχεια εμπιστεύτηκε το βρέφος στις Νύμφες του βουνού. Κατόπιν επέστρεψε στο παλάτι του Κρόνου και του έδωσε τυλιγμένη στα σπάργανα μια πέτρα για να την καταπιεί. Ο αφελής Κρόνος την πίστεψε και καταβρόχθισε την πέτρα. Υπάρχουν διάφοροι χαριτωμένοι μύθοι σχετικά με την ανατροφή του νεογέννητου θεού. Οι Νύμφες τον τοποθέτησαν σε μια ολόχρυση κούνια, που την κρέμασαν ανάμεσα στις φυλλωσιές μιας τεράστιας βελανιδιάς, έτσι ώστε να αιωρείται ανάμεσα στη γη και τον ουρανό και ο Κρόνος να μην μπορεί να τον βρει. Το κλάμα όμως του θεϊκού βρέφους ήταν πολύ δυνατό. Οι νεαρές κοπέλες, για να αποφύγουν κάποια ανεπιθύμητη επίσκεψη του Κρόνου εξαιτίας όλης αυτής της φασαρίας, κάλεσαν τους φίλους τους, τους Κουρήτες. Αυτοί ήταν δαιμονικά ξωτικά του δάσους με παράξενη μορφή.Κάθε φορά που ο Δίας έκλαιγε, άρχιζαν να χορεύουν έναν άγριο πολεμικό χορό, τον πυρρίχιο, και να τραγουδούν βγάζοντας πολεμικές ιαχές και χτυπώντας τα δόρατα και τα ακόντια πάνω στη γη, που τρανταζόταν ολόκληρη. Έτσι ο Κρόνος δεν μπορούσε να ακούσει το κλάμα του μωρού. Η αγαπημένη Νύμφη του Δία, η Αμάλθεια, άρμεγε το γάλα μιας κατσίκας και τάιζε το θεϊκό βρέφος, που με μεγάλη λαιμαργία καταβρόχθιζε την τροφή του. Η κατσίκα αυτή, που την αποκαλούσαν απλά Αίγα, καταγόταν από τον Ήλιο. Ήταν τεράστια και τρομερή στη μορφή. Οι Τιτάνες δεν άντεχαν να τη βλέπουν, γι’ αυτό η Γαία την έκλεισε σε μια σπηλιά της Ίδης. Ο Δίας όμως δε φοβόταν καθόλου το πλάσμα αυτό, που βοήθησε στην ανατροφή του. Έτσι, όταν μεγάλωσε λιγάκι και άρχισε να περπατάει, έπαιζε με την τεράστια κατσίκα, που την ονόμασε μάλιστα Αμάλθεια από το όνομα της αγαπημένης του Νύμφης. Πολλές φορές δεν περίμενε να τον ταΐσουν, καθόταν κάτω από την κατσίκα και αρμέγοντάς την έπινε κατευθείαν το γάλα της. Κάποια μέρα ο Δίας από απροσεξία και επειδή δεν μπορούσε να ελέγξει τη θεϊκή του δύναμη, έσπασε ένα κέρατο της Αμάλθειας. Λυπήθηκε πάρα πολύ και για να παρηγορήσει το ευλογημένο ζώο, έδωσε το κέρατο στη Νύμφη Αμάλθεια, αφού πρώτα το προίκισε με μαγικές ιδιότητες. Αυτός που το είχε, αρκούσε μόνο να κάνει μια ευχή και αμέσως εμφανίζονταν μπροστά του όλα τα καλά του κόσμου. Από τότε έμεινε γνωστό ως «κέρας της Αμάλθειας» ή «κέρας της Αφθονίας». Όταν η κατσίκα γέρασε και πέθανε, ο Δίας λυπήθηκε πολύ. Από το δέρμα της έφτιαξε την παντοδύναμη αιγίδα του, που ήταν το πιο σημαντικό όπλο του στην Τιτανομαχία. Το θεϊκό παιδί ανατράφηκε και με μέλι. Τα αγριομελίσσια του βουνού, εξαιρετικά γι’ αυτόν, μάζευαν το καλύτερο μέλι της βασίλισσάς τους. Οι Νύμφες έδιναν από αυτό στο μικρό Δία, που ξετρελαινόταν για τη γλυκιά του γεύση. Σύμφωνα μ’ έναν άλλο μύθο, ο θεός ανατράφηκε με αμβροσία και νέκταρ, δηλαδή με το φαγητό και το ποτό των αθανάτων. Ολόλευκα ιερά περιστέρια κουβαλούσαν την αμβροσία και τάιζαν μόνα τους το βρέφος, όπως ακριβώς έκαναν με τα μικρά τους. Ένας αετός, με γυαλιστερά φτερά και γαμψά νύχια, πετούσε κάθε βράδυ με ιλιγγιώδη ταχύτητα, μέσα από τους αιθέρες, και έφτανε στην πηγή, απ’ όπου αντλούσε το νέκταρ και το μετέφερε στο βουνό της Κρήτης. Ο Δίας όταν μεγάλωσε και απέκτησε εξουσία, έδειξε την ευγνωμοσύνη του σ’ όλα τα πλάσματα που βοήθησαν στην ανατροφή του. Έτσι, έκανε την Αμάλθεια και τον αετό αστερισμούς και στα χαριτωμένα περιστέρια ανέθεσε την ευχάριστη υπηρεσία να αναγγέλλουν τις εποχές.Από τις υπόλοιπες νεράιδες του δάσους που προστάτευαν το Δία, πιο γνωστές είναι η Ίδη και η Μήτιδα. Η Ίδη μάλιστα είχε χαρίσει στο μικρό θεό το πρώτο του παιχνίδι? μια κρυστάλλινη σφαίρα που όταν την πετούσε ψηλά άφηνε λαμπρές πολύχρωμες γραμμές στον αέρα, όπως τα άστρα του ουρανού. Περιτριγυρισμένος από τόση αγάπη και στοργή ο Δίας έγινε ένας πανέμορφος έφηβος, γεροδεμένος, με αρμονικά μέλη και εξαιρετική όψη.

Άδης Ο Θεός του Κάτω Κόσμου

Ο θεός του κάτω κόσμου, ο θεός των νεκρών. Το βασίλειο του πεδίο συγκέντρωσης όσων αποδημούσαν δικαίων και αδίκων. Το όνομα του Πλούτωνας (= πλούτος = πλούσιος) του εδώθει κατ? ευφημισμό και γιατί κάτω από τη γη βρίσκονται τα πολύτιμα μέταλλά και λίθοι. Ακόμη, ίσως γνωστότερο όνομα για τον θεό είναι το Άδης (= Αϊδής = κρυφός, αυτός που δεν φαίνεται). Ο Άδης είναι ο αόρατος θεός αφ? ενός επειδή βασιλεύει στο σκοτάδι, αφ? ετέρου εξαιτίας της κυνής, ένα είδος κράνους (ή κατ? άλλους σκούφιας) που φοράει και η οποία κάνει όποιον το φοράει αόρατο). Το κράνος αυτό είναι ένα από τα τρία δώρα των γιγάντων στους θεούς προκειμένου να τους βοηθήσουν στην μάχη κατάληψης της εξουσίας από τον Κρόνο. Οι γίγαντες πολέμησαν μαζί με τους θεούς ενάντια στον Κρόνο και τους τιτάνες και ενάντια στο εκατόγχειρες στην συνέχεια. Τα άλλα δύο τους δώρα είναι ο κεραυνός που έδωσαν στον Δία και η τρίαινα που δωρίσαν στον Ποσειδώνα. Ο Άδης δεν εγκαταλείπει σχεδόν ποτέ το βασίλειο του. Η μοναδική ίσως περίπτωση που ανέβηκε στον επάνω κόσμο ήταν αυτή της αρπαγής της Περσεφώνης, της κόρης της Θεάς Δήμητρας και μετέπειτα γυναίκας του. Θαμπωμένος από την ομορφιά της αποφάσισε, ύστερα από την συγκατάθεση και του Δία να ανέβει και να πάρει από τον Πάνω Κόσμο την Περσεφώνη. Συντετριμμένη η Δήμητρα την αναζητούσε μάταια ψάχνοντας παντού. Αφού έμαθε για τον Άδη και την αρπαγή της κόρης της ζήτησε από τον Δία την μεσολάβησή του προκειμένου να επιστρέψει και πέτυχε να επιστρέφει για μερικούς μήνες και να ξανακατεβαίνει στο σκοτεινό βασίλειο τους υπόλοιπους μοιράζοντας έτσι την φροντίδα της σε ζωντανούς και νεκρούς. Αυτός ο μύθος για τους αρχαίους Έλληνες συμβόλιζε την εναλλαγή των εποχών και ήταν ο λόγος που η γη καρποφορούσε την άνοιξη όταν η Περσεφώνη ανέβαινε από τον Άδη και η μητέρα της Δήμητρα χαίρονταν που την έβλεπε και χάριζε την ευφορία στους αγρούς. Οι πύλες για τον κάτω κόσμο, σύμφωνα με τους αρχαίους καθορίζονταν από δύο ποταμούς και δύο λίμνες. Η πρώτη περίπτωση είναι αυτή του Κωκυτού ποταμού και της λίμνης της Στυγός στην Πελοπόννησο και η δεύτερη και γνωστότερη αυτή του Αχέροντα και της Αχερουσίας λίμνης στην Θεσπρωτία. Ιδιαίτερα για τον Αχέροντα πίστευαν πως ήταν το ποτάμι στο οποίο ο Χάρος (ως γέρος καμπούρης βαρκάρης) μετέφερε τις ψυχές των νεκρών στον άλλο κόσμο εισπράττοντας ως εισιτήριο τον οβολό που τοποθετούσαν στο στόμα του νεκρού. Ακόμη, από εκεί κατά τον Όμηρο ο Οδυσσέας κατέβηκε στον Κάτω Κόσμο για να συναντήσει τον μάντη Τειρεσία φεύγοντας από το νησί της Κίρκης. Αχέρων σημαίνει λύπη, ο Αχέροντας είναι το ποτάμι της λύπης όχι μόνο επειδή από εκεί περνούσαν οι νεκροί στον άλλο κόσμο αλλά και επειδή αυτός έδωσε νερό στους διψασμένους Τιτάνες όταν αυτοί πολεμούσαν με τους Θεούς, έτσι ο Δίας τον έκανε πικρό και έκτοτε θεωρείτε το ποτάμι της Λύπης. Συνήθως όταν σκεφτόμαστε τον Κάτω Κόσμο, τον σκεφτόμαστε ως ένα μέρος σκοτεινό, μία φυλακή τεράστια, ένα μέρος τιμωρίας των ψυχών. Οι ψυχές όμως κατεβαίνοντας εκεί δεν είχαν όλες την ίδια αντιμετώπιση. Οι ψυχές κρίνονταν για την ζωή τους ως ζωντανές από τον Πλούτωνα αλλά και από τρεις κριτές, μυθικούς ηγέτες, τον Μίνωα, τον Ραδαμάνθη και τον Αιακό και ανάλογα πήγαιναν είτε στα Ηλύσια πεδία ή τα νησιά των Μακάρων (= Παράδεισος) αν ήταν έντιμοι, είτε στα Τάρταρα (= κόλαση) αν δεν ήταν.

Ήρα Η Βασίλισσα…

Ήρα ή Juno στα λατινικά, η προστάτιδα του γάμου… H Ήρα είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες μορφές του αρχαίου ελληνικού Δωδεκάθεου. Κόρη του Κρόνου και της Ρέας, μοναδική νόμιμη σύζυγος του Δία, θεά των ουρανών, προστάτιδα του γάμου και των παντρεμένων, ιδιαίτερα, γυναικών και προσωποποίηση της συζυγικής πίστης. Η Ήρα ενσαρκώνει τις αρετές και τα ελαττώματα της παντρεμένης γυναίκας. Είναι η πιστή και αφοσιωμένη, η τρυφερή και υποταγμένη στον κύριο και αφέντη της γυναίκα, αλλά και η δυναμική και πολυμήχανη, εριστική και γκρινιάρα, καταπιεστική και ζηλόφθονη, παθιασμένη και εκδικητική σύζυγος. Η εκδίκησή της, σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της. Κυνηγάει και τιμωρεί τις γυναίκες που ο Δίας απατώντας την έκανε δικές του καθώς και τους καρπούς των πράξεών του. Αγωνίζεται με όλο της το είναι για ό,τι δικαιωματικά της ανήκει. Ο γάμος της Ήρας και του Δία ένα πεδίο διαρκούς αντιπαραθέσεων, αντιπαλότητας, και συγκρούσεων και το βασιλιά θνητών και αθανάτων, τον παντοδύναμο άρχοντα του ουρανού, ο οποίος μηχανεύεται τρόπους για να ξεφύγει της οργής της ζηλιάρας και εκδικητικής συζύγου του. Η γέννηση της βασίλισσας των θεών τοποθετείται στη Σάμο και κατ’ άλλους στη Στυμφαλία ή στην Εύβοια. Η μοίρα της δεν ήταν διαφορετική από αυτή των αδερφών της. Ο ανελέητος Κρόνος την κατάπιε, προσπαθώντας να μην εκπληρωθεί το πεπρωμένο του, να μην χάσει το θρόνο του από ένα από τα παιδιά του. Μόνο όταν η πολυμήχανη Ρέα κατόρθωσε, με τέχνασμα (που της φανέρωσε η γαία), να ξεγελάσει τον Κρόνο, τότε η Ήρα, μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια της, ξαναείδε το φως. Μετά την εκθρόνιση του Κρόνου, ο Δίας τη ζήτησε σε γάμο. Εκείνη τον απέκρουσε με περηφάνια. Τρελός από έρωτα για την αδερφή του ο Δίας δεν παραιτήθηκε από τους σκοπούς του. Μηχανεύτηκε ένα τέχνασμα που ήταν αδύνατο ακόμη και για την πανίσχυρη και περήφανη Ήρα να αντισταθεί. Μια βροχερή, χειμωνιάτικη μέρα, καθώς η θεά περπατούσε στο δάσος, μεταμορφώθηκε σε κούκο, που έπεσε στα πόδια της ανυποψίαστης Ήρας. Η θεά λυπήθηκε το μισοπαγωμένο πλασματάκι. Έσκυψε, το πήρε στην αγκαλιά της, το χάιδεψε με τα τρυφερά της χέρια και το ζέστανε στους παρθενικούς της κόρφους. Τότε ο βασιλιάς των θεών πήρε την πραγματική του μορφή. Μεγαλόπρεπος, επιβλητικός, πανίσχυρος και ακαταμάχητος, εξουδετέρωσε και τις τελευταίες ικμάδες αντίστασης της θεάς. Η Ήρα νικήθηκε, υποτάχτηκε, έγινε για πάντα δική του, αφού πρώτα εξασφάλισε «υπόσχεση γάμου». Ο γάμος τους έγινε με θεϊκή λαμπρότητα. Η ζωή τους όμως δεν ήταν πάντοτε ευτυχισμένη. Αντίθετα, ήταν εκρηκτική και τρικυμιώδης, όπως, άλλωστε, θυελλώδης υπήρξε και ο έρωτάς τους. Οι αλλεπάλληλες εκρήξεις οργής και ζήλιας της θεάς και οι συχνοί καβγάδες ανάμεσα στο θεϊκό ζευγάρι, έτρεφαν τη φαντασία των αρχαίων Ελλήνων και αποτελούσαν προσφιλείς διηγήσεις και αναγνώσματα. Εκείνος, υπερόπτης, άστατος και άπιστος σύζυγος, τσάκιζε συχνά την αξιοπρέπειά της και πλήγωνε ανεπανόρθωτα τη γυναικεία περηφάνια της. Δε δίσταζε, μάλιστα, να καυχιέται, μπροστά της, για τις αμέτρητες περιπέτειές του με θεές και θνητές. Εκείνη, αδάμαστη και αγέρωχη, επικαλούνταν την τιμημένη καταγωγή της και πρόβαλλε τα αναφαίρετα δικαιώματά της -την ιδιότητά της, της νόμιμης συζύγου. Ο Δίας, μέσα από τους ομηρικούς στίχους, δήλωνε ότι περιφρονούσε την οργή και την γκρίνια της και της ζητούσε, επίμονα, υποταγή. Δε δίστασε, μάλιστα, να κάνει κάποτε πράξεις τις απειλές του, όταν, δεμένη χειροπόδαρα, την κρέμασε ανάμεσα στον αιθέρα και στα σύννεφα.

Απόλλων Ο Θεός του φωτός

Ο Απόλλωνας είναι ο Θεός του φωτός, ο Θεός της μαντικής τέχνης και των οραμάτων, της μουσικής, των τραγουδιών και της ποίησης (προστάτης των καλών τεχνών), ο αιώνιος έφηβος. Ακόμη είναι ο Θεός της θεραπείας αλλά επειδή πολύ συχνά στην αρχαία Ελλάδα όποιος είναι ικανός για το καλύτερο, είναι ικανός και για το χειρότερο, ο Απόλλωνας είναι ο θεός της πανούκλας και των αρρωστιών. Ο Απόλλωνας ή πολύ συχνά ονομαζόμενος με το γνωστότερο προσωνύμιο του, Φοίβος, είναι ο δίδυμος αδελφός της Θεάς Άρτεμης. Πατέρας του είναι ο Δίας και μητέρα του η Λητώ μία εκ των τιτάνων που η σεμνότητα και η μετριοφροσύνη την αντιπροσώπευαν πλήρως. Για πολλούς η Λητώ αντιπροσωπεύει το σκοτάδι κατ? άλλους πάλι το φως της ημέρας. Ο Δίας σε μία από τις πολλές απιστίες του στην Ήρα, ερωτεύτηκε την Λητώ και έσμιξε μαζί της. Μην μπορώντας η Ήρα να τιμωρήσει τον άπιστο σύζυγό της, στράφηκε στη Λητώ μην αφήνοντάς την να γεννήσει. Η Λητώ, ετοιμόγεννη γυρνούσε από μέρος σε μέρος ψάχνοντας τον κατάλληλο τόπο για να φέρει στο φως τα παιδιά της, όμως καμία γη δεν την φιλοξενούσε από τον φόβο για την οργή της Ήρας που θα έπεφτε πάνω της. Ύστερά από καιρό, βρέθηκε το κατάλληλο μέρος για την Λητώ, ήταν ένα πλεούμενο ξερονήσι το οποίο φανέρωσε ο Ποσειδώνας, και το οποίο δεν φοβόταν την οργή της Ήρας. Το νησί ήταν άγονο και δεν προσφερόταν ούτε για καλλιέργεια, ούτε για κτηνοτροφική δραστηριότητα, έτσι δεν είχε να χάσει τίποτα όταν η οργή της βασίλισσας των Θεών θα έπεφτε πάνω του. Το όνομά του αρχικά ήταν Ορτυγία και σήμαινε γη των ορτυκιών στη συνέχεια όμως μετά την γέννηση του Απόλλωνα και αφού ο Θεός το στερέωσε με τέσσερις πασσάλους στο βυθό, το ονόμασε Δήλο (Φωτεινό). Το μέρος είχε βρεθεί για την γέννηση των θεών, παρόλα αυτά όμως η Λητώ δεν μπορούσε να γεννήσει τους θεούς, αφού η Ήρα, κράταγε στον Όλυμπο την Ειλειθυία, την θεά των αίσιων τοκετών. Η Δήμητρα, η Αθηνά και η Αφροδίτη έσπευσαν σε βοήθεια της σπαράζουσας τιτάνιδας όμως ήταν αδύνατο να γεννήσει η Λητώ παρά την παρουσία τους, χωρίς την συγκατάθεση της Ήρας. Τότε οι θεές έστειλαν την Ίριδα στην Ήρα για να την πείσει, προσφέροντάς της και ένα περίτεχνο περιδέραιο κατασκευασμένο από τον Ήφαιστο. Η Ήρα το δέχτηκε και ηρέμισε, αφήνοντας την Ειλειθυία να πάει στη Δήλο. Μετά από την τεράστια ταλαιπωρία της η Λητώ κατάφερε να γέννηση, πρώτα την Άρτεμη και μετά τον Απόλλωνα. Χαρακτηριστικό της γέννησης του Απόλλωνα, εκτός της μεγάλης ταλαιπωρίας της μητέρας του, ήταν ότι δεν βύζαξε καθώς αμέσως η Θέμιδα έσταξε στο στόμα του μερικές σταγόνες από νέκταρ και αμβροσία και το βρέφος άρχισε να μεγαλώνει με εκπληκτικό ρυθμό. Μέσα σε λίγη ώρα πήρε την οριστική του μορφή, μία πανέμορφη όψη και έγινε ο Θεός που αντάξιός του σε ομορφιά δεν υπήρχε. Δικαίως οι θεές τον χάζευαν να κάνει τα πρώτα του βήματα πάνω στο νησί, το οποίο άφησε σε λίγο ταξιδεύοντας για τον Όλυμπο όπου στήθηκε μεγάλη γιορτή για χάρη του, στην οποία έπαιζε την λύρα που μόλις του είχε χαρίσει ο πατέρας του και δεν την αποχωρίστηκε ποτέ. Ένα από τα κατορθώματα του Απόλλωνα ήταν ότι κατάφερε να σκοτώσει στους Δελφούς, τον Δράκοντα Πύθωνα. Το τέρας αυτό είχε δέκα χέρια και τέσσερα μάτια και κυνηγούσε την Λητώ μην αφήνοντας την να γεννήσει. Αφού γέννησε πήγε στους Δελφούς και εκεί κατάστρεφε τα πάντα και σκότωνε τους ανθρώπους. Αφού το σκότωσε ο Απόλλωνας, για να τον τιμήσουν οι κάτοικοι, έχτισαν μαντείο προς τιμή του και θέσπισαν τα Πύθια (αγώνες προς τιμή του Απόλλωνα). Το μαντείο αυτό ήταν το σημαντικότερο της αρχαιότητας και σε αυτό κατέφευγαν από όλη την Ελλάδα όσοι αναζητούσαν κάποιο χρησμό. Εκεί, η Πυθία καθήμενη πάνω στον ιερό τρίποδα και μασώντας φύλλα δάφνης έδινε τους διφορούμενους χρησμούς της. Χωρίς αμφιβολία ο Απόλλωνας είναι ο πιο όμορφος σε θεούς και ανθρώπους. Το υπέροχο σώμα του, το καλογυμνασμένο, αρμονικό, άτριχο κορμί του και τα πάρα πολύ όμορφα χαρακτηριστικά του προσώπου του, με τα γαλανά του μάτια και τις μικρές ξανθές του μπούκλες θα τα ζήλευε ο καθένας. Παρόλα αυτά όμως, παρά την ομορφιά του, δεν έχει τις ερωτικές επιτυχίες που αναμένουμε. Οι γυναίκες όχι μόνο δεν γοητεύονται από τον Θεό αλλά τρέχουν μακριά του μη θέλοντας να έρθουν σε επαφή μαζί του. Έτσι όταν ερωτεύτηκε την Δάφνη, την κόρη του θεού ποταμού Πηνειού της Θεσσαλίας αυτή έτρεχε μακριά στο δάσος μη θέλοντας να τον παντρευτεί. Πέρασαν μερόνυχτα με τον Θεό να την κυνηγάει και να καταφέρνει τελικά να την πλησιάσει αρκετά, όμως τότε η Νύμφη παρακάλεσε τον πατέρα της να την σώσει και εκείνος την λυπήθηκε κα την μεταμόρφωσε στο ομώνυμο φυτό. Βλέποντάς την ο Απόλλωνας τότε απογοητευμένος και απαρηγόρητος που δεν κατάφερε να ενωθεί μαζί της, αγκάλιασε το δέντρο που κάποτε ήταν το σώμα της κοπέλας, έκοψε ένα κλαδί με φύλλα της που κάποτε ήταν τα μαλλιά της και το φόρεσε στο κεφάλι του ορκιζόμενος πως έκτοτε θα την είχε πάντα μαζί του και η Δάφνη έγινε το ιερό του δέντρο. Ακόμη ένα παράδειγμα ανεπιτυχούς έρωτα του θεού, είναι ο έρωτάς του με την Κασσάνδρα, την κόρης του βασιλιά της Τροίας Πριάμου. Ο Θεός ερωτεύτηκε την νεαρή βασιλοπούλα, όμως και αυτή αρνήθηκε τον έρωτά του. Τότε για να την πείσει, της υποσχέθηκε πως θα της χάριζε την ικανότητα της μαντείας. Η Κασσάνδρα ενέδωσε τελικά στον Θεό όμως απογοητεύτηκε πολύ από την συνεύρεση μαζί του και τον έδιωξε. Τότε ο Απόλλωνας θυμωμένος που μια κοινή θνητή τόλμησε να τον υποτιμήσει, σεβόμενος όμως και την υπόσχεση που της είχε δώσει, της παραχώρησε μεν την ικανότητα να προβλέπει το μέλλον, όμως την έκανε έτσι ώστε κανείς να μην την πιστεύει. Τέλος ένας ακόμη χαρακτηριστικός μύθος που όπως και οι υπόλοιποι έτσι και αυτός φανερώνει μεταξύ άλλων ότι δεν αρκεί να είσαι ο ομορφότερος αλλά πρέπει να είσαι ο κατάλληλος, είναι ο έρωτας του Φοίβου για την Μάρπησσα, την βασιλοπούλα της Αιτωλίας. Την κοπέλα διεκδίκησε ο Θεός με έναν θνητό, τον Ίδα, τον οποίο και πολέμησε. Ο Δίας όμως με έναν κεραυνό του τους χώρισε και ο Μάρπησσα έπρεπε να διαλέξει. Ο Απόλλωνας της υποσχέθηκε πως θα της ήταν για πάντα πιστός και η ζωή δίπλα σε έναν θεό θα ήταν ονειρική, η Μάρπησσα όμως, φοβούμενη πως όταν τα χρόνια θα περνούσαν και η ομορφιά και τα νιάτα της θα χανόντουσαν ο Απόλλωνας θα την εγκατέλειπε, διάλεξε τον θνητό Ίδα. Εκτός όμως από γυναίκες, ο Θεός αγάπησε και άντρες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον έρωτά του για τον Υάκινθο, έναν πολύ όμορφο θνητό. Παίζοντας όμως μαζί του με τον δίσκο μία μέρα, ο Ζέφυρος, ο άνεμος που ζήλευε τον Απόλλωνα, παρέσυρε τον δίσκο του και σκότωσε τον θνητό. Απαρηγόρητος ο Απόλλωνας τον μεταμόρφωσε στο γνωστό λουλούδι για να μείνει αθάνατο για πάντα έτσι το όνομά του. Ο Απόλλωνας δύο φορές, αφού του αφαιρέθηκαν από τον Δία οι θεϊκές του δυνάμεις, διατάχθηκε από τον πατέρα του να υπηρετήσει ως δούλος σε κάποιον θνητό. Και τις δύο φορές ο Φοίβος υπηρέτησε ο βοσκός σε κάποιο κοπάδι γι? αυτό θεωρείται και ποιμένας θεός. Η πρώτη φορά ήταν όταν υπηρέτησε τον βασιλιά της Τροίας Λαομέδοντα επειδή συνωμότησε με την Ήρα, την Αθηνά και τον Ποσειδώνα για να πάρουν την εξουσία από τον Δία. Ο Λαομέδωντας, στο τέλος αρνήθηκε να πληρώσει τον Απόλλωνα για τις υπηρεσίες του λέγοντας του μάλιστα, όταν ο θεός διαμαρτυρήθηκε, πως θα του έκοβε τα αυτιά και θα τον πουλούσε ως δούλο. Όταν ο χρόνος πέρασε και ο θεός ξαναπέκτησε τις θεϊκές του δυνάμεις τον τιμώρησε στέλνοντας φονικό λοιμό στην Τροία θερίζοντας την χώρα για έξι μήνες. Η δεύτερη φορά που υπηρέτησε θνητό ο Θεός ήταν όταν, επειδή ο Δίας κεραυνοβόλησε τον γιο του Απόλλωνα τον Ασκληπιό όταν ο τελευταίος έχοντας προοδεύσει πάρα πολύ στην ιατρική του τέχνη που και μπορούσε να ανάσταινε μέχρι και νεκρούς, ο Φοίβος τόξευε πάνω από τον ουρανό τους Κύκλωπες που χάρισαν στον πατέρα του τον φονικό κεραυνό. Τότε ο Δίας αφαιρώντας ξανά τις δυνάμεις του γιου του τον έστειλε στις Φέρρες της Θεσσαλίας, στον βασιλιά Άδμητο. Ο Άδμητος αντικρίζοντας την εξαίσια μορφή του Απόλλωνα αντιλήφθηκε αμέσως την θεϊκή του υπόσταση και του πρόσφερε τον θρόνο του όμως ο Φοίβος του φανέρωσε πως ήτα θέλημα του πατέρα του να μπει στην υπηρεσία του. Ευχαριστημένος από την συμπεριφορά του Άδμητου ο Απόλλωνας, τον αντάμειψε για την ευγένεια και τους καλούς του τρόπους χαρίζοντας την ευημερία στο παλάτι και στην χώρα του, η οποία έγινε ιδιαίτερα καρποφόρα με συγκομιδή δύο φορές το χρόνο ενώ οι αγελάδες τους γεννούσαν δύο μοσχάρια τη φορά.

Ποσειδώνας Ο κυρίαρχος της θάλασσας

Από τους ισχυρότερους Ολύμπιους Θεούς των αρχαίων Ελλήνων θεωρούνταν ο Ποσειδώνας. Του ανήκε το Βασίλειο των θαλασσών και ήταν ο εξουσιαστής της καθώς και των πηγών και των γλυκών νερών. Από τους 12 Ολύμπιους θεούς οι 6 είναι γυναίκες και οι έξη άνδρες, 6 από αυτούς είναι αδέλφια καθώς είναι παιδιά του Κρόνου και της Ρέας (Δίας, Ποσειδώνας, Πλούτωνας, Ήρα, Εστία και Δήμητρα). Ο Δίας θεωρείτε ως ο νεότερος και ο απελευθερωτής των άλλων από το στομάχι του πατέρα τους. Ακριβώς επειδή αυτός τους απελευθέρωσε και ηγήθηκε της προσπάθειας κατάκτησης της εξουσίας ήταν αυτός που πρώτος τράβηξε κλήρο στην μοιρασιά που έγινε για τα τρία βασίλεια, του Ουρανού το οποίο ήταν το πλέον ποθητό από όλους, της θάλασσας και του Κάτω Κόσμου το οποίο δεν ήθελε κανένας. Η Γη και ο Όλυμπος ήταν ανοιχτά για όλους τους θεούς για να μπορούν να τα επισκέπτονται όποτε ήθελαν. Τραβώντας πρώτος λαχνό ο Δίας κέρδισε το βασίλειο του Ουρανού. Αυτό εξόργισε τον Ποσειδώνα που ήταν ο επόμενος που θα έπαιρνε λαχνό και στον οποίο τελικά έλαχε η θάλασσα. Η αποδοχή όμως του Δία ως κυρίαρχο του Ουρανού από τον Ποσειδώνα διήρκησε πάρα πολύ και ήρθε μέσα από προσπάθειες ανατροπής του και δοκιμάζοντας κάθε δυνατό τρόπο. Ως ναυτικός λαός οι Έλληνες δεν γινόταν διαφορετικά από το να είχα Θεό των θαλασσών, θεό που να διατηρεί ήρεμη την θάλασσα και καλοτάξιδη ή να την εξαγριώνει και να ταράσσει ώστε να μην μπορεί κανείς να επιβιώσει σε αυτήν. Ακόμη και ο πολυμήχανος Οδυσσέας στο ταξίδι της επιστροφής του από την Τροία δυσκολεύτηκε τόσο που έκανε 10 ολόκληρα χρόνια να φτάσει στην Ιθάκη εξαιτίας της κόντρας του με τον Ποσειδώνα μετά την τύφλωση του γιου του, του Πολύφημου. Ναοί του Ποσειδώνα βρίσκονταν κυρίως παραθαλάσσια, σε ακρωτήρια, με γνωστότερο αυτόν του Σουνίου. Σπονδές και θυσίες γινόντουσαν προς τιμή του Ποσειδώνα αλλά και προς εξευμενισμό του προκειμένου τα ταξίδια τους να γίνουν με φιλική θάλασσα. Νόμιμη σύζυγος του Ποσειδώνα είναι η Αμφιτρίτη, μία από τις κόρες του Νηρέα (ένας από τους γέροντες της θάλασσας). Όπως και ο Δίας έτσι και ο Ποσειδώνας είχε πολλές εξωσυζυγικές επαφές και γέννησε πολλά παιδιά. Τα γνωστότερα είανι ο Θησέας, ο Άτλαντας, ο Πολύφημος και ο Ανταίος(τον οποίο απέκτησε με την γιαγιά του την Γη.)

Άρης Ο Θεός του Πολέμου…

Άρης ο Θεός του πολέμου και όχι μόνο. Εκτός από θεός του πολέμου ο Άρης είναι και ο θεός της ανδρείας και της αστικής τάξης. Σε αντίθεση με την αδελφή του, την Θεά Αθηνά, η οποία είναι επίσης ?πολεμική? θεά, ο Άρης δεν μάχεται με σοφία και αυτός είναι και ο λόγος που αρκετές είναι οι φορές που έχει ηττηθεί, ντροπιαστεί και κατατροπωθεί από την Αθηνά. Αγαπάει τον πόλεμο για τον πόλεμο και του αρέσει να μάχεται με όλο του το είναι. Ο Άρης είναι ο πόλεμος και ο πόλεμος είναι ο Άρης. Τέσσερεις είναι για τους αρχαίους Έλληνες οι βασικές αρετές. Η σωφροσύνη, η δικαιοσύνη, η σοφία και η ανδρεία. Αυτό φανερώνει την αξία και την τεράστια δύναμη του Θεού Άρη καθώς αυτός αντιπροσωπεύει την ανδρεία. Είναι ο θεός της ανδρείας και όλοι οι πολεμιστές προσπαθούν να φανούν ανδρείοι τόσο στο πεδίο της μάχης όσο και έξω από αυτό. Ο Άρης ανήκει στην δεύτερη γενιά των Θεών. Είναι ο νόμιμος Υιός του Δία και της Ήρας. Συνήθως απεικονίζεται κρατώντας δόρυ και φορώντας κράνος σε κάποια πολεμική σκηνή, ενώ φημίζεται για το καλοσχηματισμένο γυμνασμένο ανδροπρεπές του κορμί και το ωραίο του πρόσωπο που τον κάνουν ακαταμάχητο στις γυναίκες, τόσο που ούτε η Θεά Αφροδίτη δεν κατάφερε να του αντισταθεί. Η Αφροδίτη, Θεά του έρωτα και της ομορφιάς, αν και νόμιμη σύζυγος του θεού της φωτιάς Ηφαίστου, αντικρίζοντας το καλοσχηματισμένο κορμί του Άρη δεν αντιστάθηκε. Την παράνομη αυτή σχέση όμως είδε ο Ήλιος που τα πάντα θωρά και την φανέρωσε στον Ήφαιστο, ο οποίος τότε σκαρφίστηκε ένα σχέδιο για να τους παγιδεύσει. Έβαλε στο κρεβάτι του αόρατα μαγικά δίχτυα και προσποιήθηκε πως θα φύγει στην Λήμνο. Μόλις ο Άρης τον βλέπει να φεύγει πηγαίνει στο σπίτι του να βρει την Αφροδίτη και εκεί παγιδεύεται. Ύστερα από λίγο επέστρεψε ο Ήφαιστος και ειδοποίησε όλους τους θεούς να έρθουν και να δουν τι έπιασαν τα δίχτυα του. Μετά από παρέμβαση του Ποσειδώνα τους αφήνει ελεύθερους και η μεν Αφροδίτη έφυγε για τον ναό της στην Πάφο, ο δε Άρης για την Θράκη. Από την Αφροδίτη ο Άρης απέκτησε την Αρμονία, η οποία αργότερα παντρεύτηκε με τον βασιλιά, ήρωα, γενάρχη των Θηβαίων, τον Κάδμο, σε έναν γάμο που έδωσαν το παρόν όλοι οι Ολύμπιοι, με τον Απόλλωνα και τις μούσες να παίζουν όμορφους ύμνους και τον Ήφαιστο να χαρίζει στην νύφη ένα πέπλο και ένα περιδέραιο. Εκτός από την Αρμονία, ο Άρης από την Αφροδίτη απέκτησε δύο γιους, τον Δείμο (τρόμο) και τον Φόβο, οι οποίοι τον συντρόφευαν πάντα και παρευρίσκονταν σε κάθε μάχη. Συχνά μαζί με την λατρεία του Άρη λατρεύονταν και γινόντουσαν τελετές και θυσίες και για τους δύο το Υιούς. Ιδιαίτερα πριν από κάποια μάχη γινόντουσαν θυσίες προς τιμή τους αλλά και για τον εξευμενισμό τους έτσι ώστε να τους έχουν με το μέρος τους στον πόλεμο. Ιδιαίτερα σε μία τέτοια εποχή που οι πόλεμοι ήταν πολύ συχνοί και ορισμένοι όπως ο Τρωικός πολυετείς, η λατρεία του θεού του πολέμου ήταν επιβεβλημένη. Παρόλα αυτά όμως δεν ήταν πάρα πολύ αγαπητός και δημοφιλής και ελάχιστοι ναοί χτίστηκαν προς τιμή του, ιδιαίτερα στην περιοχή της Θράκης. Μία από τις ήττες του Άρης από την Αθηνά περιγράφεται από τον Όμηρο στην Ηλιάδα. Ο Άρης αν και είχε υποσχεθεί σε Ήρα και Αθηνά πως θα βοηθούσε τους Αχαιούς, τυφλωμένος από το πάθος του για την Αφροδίτη πέρασε στην αντίπαλη παράταξη των Τρώων και βοηθούσα τον μεγαλύτερο ήρωά τους τον Έκτορα, σε μία εποχή που ο Αχχιλέας απουσίαζε. Τότε η Ήρα ζήτησε από τον Δία να μεσολαβήσει και αυτό έστειλε την Αθηνά να τακτοποιήσει το ζήτημα. Η Αθηνά, φόρεσε την Κυνέα (κράνος) του Πλούτωνα, έγινε αόρατη, και επιβιβάστηκε στο άρμα του Διομήδη, ο οποίος ετοιμαζόταν να αντιμετωπίσει, χωρίς να γνωρίζει με ποιον πολεμάει, τον Άρη στο πεδίο της μάχης. Ο Άρης εκτόξευσε το χάλκινο δόρυ του προς τον Διομήδη και ενώ κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί πως θα υπήρχε περίπτωση να αστοχήσει, η Αθηνά το έσπρωξε με τα δυο τις χέρι και το έκανε να αλλάξει πορεία. Στη συνέχεια, οδήγησε το δόρυ του Διομήδη στα πλευρά του Άρη καταφέρνοντας ένα κέραιο χτύπημα, το οποίο τον έριξε κάτω και τον έκανε να σπαράξει τόσο δυνατά όσο δέκα χιλιάδες πολεμιστές μαζί. Μετά από αυτό ο Άρης έφυγε για τον Όλυμπο όπου βρήκε τον Δία και άρχισε να του παραπονιέται για ο πόσο περισσότερο συμπαθεί την Αθηνά επειδή αυτή είναι καθαρά δικό του παιδί. Τότε ο Δίας αφού τον έβρισε και του μίλησε πολύ προσβλητικά, τον λυπήθηκε και έδωσε εντολή στον Παίονα, γιατρό των θεών να τον θεραπεύσει. Ακόμη ένας σημαντικός μύθος γύρο από τον Άρη είναι η δολοφονία του Αλιρρόθιου. Ο Αλιρρόθυος ήταν γιος του Ποσειδώνα και της νύμφης Ευρύτης ό οποίος, θαμπώθηκες από την ομορφιά της Αλκίππης, κόρης του Άρη και της κόρης του βασιλιά της Αθήνας Κέκρωπα. Η Αλκίππη όμως δεν ενέδιδε στο ερωτικό κάλεσμα του Αλιρρόθυου ο οποίος τυφλωμένος από το πάθος του για αυτήν, την βίασε. Ο Άρης μαθαίνοντας για τον βιασμό της κόρης του θέλησε να εκδικηθεί και έτσι σκότωσε τον Αλιρρόθυο. Ο Ποσειδώνας μαθαίνοντας για τον θάνατο του Υιού του, κάλεσε όλους τους θεούς σε μία δίκη στην ακρόπολη των Αθηνών σε ένα χώρο που έκτοτε ονομάζεται Άρειος Πάγος (βράχος του Άρη) κατηγορώντας τον Άρη δολοφονία. Ο Θεοί όμως ομόφωνα αποφάσισαν την αθωότητα του Άρη. Από τότε όλες οι ποινικές υποθέσεις της πόλης κράτους των Αθηνών εκδικάζονταν εκεί.

Αθηνά Η Θεά της Σοφίας

Η Αθηνά είναι γνωστή ως η θεά της σοφίας, της άμυνας της πόλης, της ύφανσης και της κεραμοποιείας. Είναι πολεμίστρια, όμως αρκετά είναι τα σημεία που την διαφοροποιούν από τον αδερφό της, τον θεό του πολέμου Άρη. Η Αθηνά μάχεται έξυπνα και ως θεά της σοφίας που είναι κερδίζει τις μάχες. Νικήτρια από το πεδίο της μάχης εκτός του λόγου που αναφέραμε βγαίνει και για έναν άλλο λόγο. Η Αθηνά μάχεται τον δίκαιο πόλεμο. Αυτός είναι και ο λόγος που ήταν τόσο αγαπητή στους αρχαίους χρόνους και η λατρεία ήταν πολύ διαδεδομένη με τρανταχτότερο παράδειγμα την Αθήνα όπου έδωσε και το όνομά της και στην οποία χτίστηκε ο ναός σύμβολο της πόλης, ο Παρθενώνας. Η γέννησή της από την αρχή φανερώνει τόσο τις δυνάμεις της όσο και την σπουδαιότητα που θα έπαιζε στην ζωή των αρχαίων Ελλήνων. Κόρη του Δία και της Μήτιδας, σύμφωνα με τον μύθο. Η Μήτις ήταν ο πρώτος έρωτας και κατά πολλούς η πρώτη γυναίκα του Δία. ήταν η συνετότερη από τις νύμφες του βουνού και τις ωκεανίδες που ανάθρεψαν τον Δία στο σπήλαιο που τον έκρυψε η μητέρα του για να ξεφύγει από τον Κρόνο που καταβρόχθιζε τα παιδιά του. Η Μήτιδα είναι η θεά της σοφίας, της καλής συμβουλής, της πονηριάς και των χειροτεχνιών. Σε γιορτή για την επισημοποίηση της σχέσεώς τους, στον Όλυμπο ο παππούς του Δία ο Ουρανός και η γιαγιά του η Γη απεκάλυψαν στον εγγονό τους πως η Μήτιδα θα του χάριζε πρώτα μία κόρη, η οποία θα ήταν ισάξια του σε δύναμη και σοφία και στην συνέχεια ένα υιό καλύτερό του ο οποίος θα του έπαιρνε τον θρόνο και θα γινόταν ο πρώτος μεταξύ των θεών. Ακούγοντας αυτά ο Δίας και γνωρίζοντας για την εγκυμονούσα ήδη Μήτιδα κατέφευγε στην τακτική του πατέρα του και αφού πρώτα ξεγέλασε την Μήτιδα δίνοντας της να καταπιεί ένα βοτάνι, (το οποίο είχε ζητήσει από την γιαγιά του) λέγοντάς της πως έτσι θα έκανε γερά παιδιά, την κατάπιε μαζί με το έμβρυο, αφού το μαγικό αυτό βοτάνι την έκανε πρώτα μικρή όσο ένα δάχτυλο. Από το σημείο αυτό κατέκτησε ολόκληρη την σοφία του κόσμου και ήξερε ανά πάσα στιγμή ποιο είναι το καλό και το κακό. Ύστερα από λίγο καιρό άρχισε να νιώθει ενοχλήσει στον εγκέφαλό του. Μικρά σουβλίσματα λες και κάποιος προσπαθούσε να του τρυπήσει το μυαλό. Οι ενοχλήσεις αυτές συνεχώς γινόντουσαν και πιο έντονες, τόσο που κάποια στιγμή δεν άντεχε άλλο και διέταξε τον Ήφαιστο να τον χτυπήσει δυνατά στο κεφάλι με το σφυρί του. Ακούγοντάς το αυτό ο Ήφαιστος δίστασε όμως ο Δίας τον απείλησε πως αν δεν έκανε αυτό που τον διέταζε θα τον ξαναπετούσε από τον Όλυμπο. Έτσι ο Ήφαιστο κατέβασε με όλη του τη δύναμη το σφυρί του στο κεφάλι του Δία, το οποίο άνοιξε και από μέσα πετάχτηκε πάνοπλη με τα λαμπερά της μάτια η θεά Αθηνά. Κληρονόμος της δύναμης του πατέρα της και της σύνεσης της μητέρας της φορώντας περικεφαλαία με λοφίο, κρατώντας ασπίδα και κουνώντας απειλητικά το δόρυ της μέσα σε λίγη ώρα μεγάλωσε και απέκτησε ολόκληρη την θεϊκή υπόσταση και το μεγαλείο της. Η Αθηνά είναι μία από τις ορκισμένες παρθένες θεές και δεν τα πηγαίνει καθόλου καλά με την Αφροδίτη, με την οποία τσακώνεται συχνά ακόμη και ενώπιον του Δία ο οποίος προσπαθεί να τις συμφιλιώσει. Δεν διστάζει μάλιστα στον τρωικό πόλεμο να οδηγήσει το δόρυ του Διομήδη και να τραυματίσει την Αφροδίτη. Η Αθηνά αν και ορκισμένη Παρθένος δεν γλίτωνε των προκλήσεων. Αξίζει να αναφέρουμε τον μύθο σχετικά με τον έρωτα του Ηφαίστου για αυτήν. Κάποτε η θεά επισκέφτηκε τον αδελφό της στο σιδηρουργείο του θαυμάζοντας και αναζητώντας ίσως κάποιο από τα υπέροχα όπλα που αυτός κατασκεύαζε. Βλέποντάς την ο Ήφαιστος και εγκαταλειμμένος όπως ήταν από την γυναίκα του την Αφροδίτη την ερωτεύτηκε και άρχισε να την πολιορκεί ερωτικά. Η Αθηνά όμως ήταν αποφασισμένη και δεν θα ενέδιδε σε κανέναν. Το σπέρμα του Ηφαίστου έπεσε στο πόδι της θεάς, η οποία με αηδία το σκούπισε με ένα μάλλινο ύφασμα το οποίο πέταξε στη συνέχεια στη γη. Στο το σημείο που έπεσε το πανί γεννήθηκε ο Ερυχθόνιος, τον οποίο στη συνέχεια η Αθηνά ανέθρεψε σαν πραγματικά δικό της παιδί. Αφού το έκλεισε σε ένα μπαούλο, το παρέδωσε στην Πανδρόσα, κόρη του βασιλιά της Αθήνας Κέκρωπα, λέγοντάς της να μην ανοίξει το μπαούλο. Όμως οι αδελφές της το άνοιξαν και έκπληκτες είδαν ένα φίδι να βρίσκετε τυλιγμένο γύρο από το μωρό και κατά μερικούς το ερπετό τις κατάστρεψε ενώ κατά μερικούς άλλους τις τρέλανε και τις έκανε να πηδήξουν από την ακρόπολη. Καθώς έτυχε θεϊκής ανατροφής από την Αθηνά την ίδια ο Εριχθόνιος απέλασε τον Αμφικτίωνα και έγινε βασιλιάς της Αθήνας, και ήταν αυτός που έστησε μία ξύλινη εικόνα της Αθηνάς στην ακρόπολη και καθιέρωσε τα Παναθήναια προς τιμή της. Από τους γνωστότερους μύθους για την Αθηνά είναι η διαμάχη της με τον Ποσειδώνα για την προστασία και το όνομα της Αθήνας. Η πιο κοινή εκδοχή του μύθου μιλάει για ορισμό ως προστάτη της Αθήνας από τους θεούς, εκείνου που θα έκανε στην πόλη το σημαντικότερο δώρο. Ο Ποσειδώνας χτύπησε με την τρίαινά του την γη και ένα κατάλευκο άλογο πετάχτηκε. Εντυπωσιάστηκαν οι θεοί καθώς το άλογο είναι ένα δώρο που πολύ θα βοηθούσε τον κόσμο καθώς θα το χρησιμοποιούσαν στην καθημερινότητά τους τόσο για το όργωμα όσο και για τις μετακινήσεις τους, όμως στην συνέχει ήταν η σειρά της Αθηνάς η οποία χτύπησε με το δόρυ της τη γη κα μια φουντωτή ελιά πετάχτηκε. Βλέποντάς την η θεοί έδωσαν την νίκη στην Αθηνά καθώς θεώρησαν το ευλογημένο δέντρο χρησιμότερο. Μια σειρά άλλων μύθων συνδέονται με την θεά Αθηνά, μέσα από τους οποίος καθίσταται εφικτή η πληρέστερη κατανόηση του ποια ήταν για τους αρχαίους η Αθηνά. Η κρίση του Πάρη, ο οποίος κλήθηκε να αποφασίσει ποια ήταν η ομορφότερη θεά μεταξύ της Αθηνάς της Ήρας και της Αφροδίτης δίνοντάς της το χρυσό μήλο που η έριδα έριξε κάτω από την πόρτα. Η βοήθεια της στον Περσέα για τον αποκεφαλισμό της Γοργόνας που πέτρωνε όποιον την αντίκριζε. Ο διαγωνισμός ύφανσης με την θνητή αράχνη, την οποία αν και δεν μπόρεσε να κερδίσει στο διαγωνισμό τιμώρησε για την υπεροψία της αλλά και από ζήλια και την μεταμόρφωσε στο ομώνυμο έντομο. Η συμμετοχή της στην γιγαντομαχία όπου σκότωσε και έγδαρε τον Πάλλαντα και στην συνέχεια καταπλάκωσε με την Σικελία τον Εγκέλαδο. Τέλος θα αναφέρουμε την διένεξη της με τον Απόλλωνα για την μαντική τέχνη. Η Αθηνά είχε διδαχτεί από τις Θρίες, τις φτερωτές νύμφες του Παρνασσού την τέχνη του να μαντεύεις το μέλλον από τις πέτρες που παρασέρνουν οι χείμαρροι, όμως ύστερα από τα παράπονα του Απόλλωνα στον Δία και την απόφαση του τελευταίου υπέρ του γιου του εγκατάλειψε με βαριά καρδιά την τέχνη πετώντας σε μια πεδιάδα της πέτρες, η οποία έκτοτε ονομάζεται Θριάσιο Πεδίο.

Αφροδίτη Η Θεά του Έρωτα

Ο έρωτας και η ομορφιά που τόσο μεγάλη σημασία έχουν στην ανθρώπινη ζωή δεν θα μπορούσαν να μην έχουν έναν θεό προστάτη. Είναι η Αφροδίτη η θεά του έρωτα και της ομορφιάς αλλά και της ευχαρίστησης και της ηδονής. Αναδυόμενη από τον αφρό της θάλασσας όπως προδίδει και το όνομά της, η θεά λέγεται πως γεννήθηκε στην Κύπρο. Η ιστορία της γέννησής της αρχίζει από πολύ παλιά, όταν ο πατέρας του Δία Κρόνος, για να πάρει την εξουσία από τον δικό του πατέρα τον Ουρανό, κατάφερε με ένα χτύπημα να αποκόψει τα γεννητικά του όργανά, τα οποία στην συνέχεια έπεσαν στην θάλασσα. Λέγεται πως πέσανε στα Κύθηρα και στο σημείο αυτό αφρός πολύς δημιουργήθηκε και αφού περιπλανήθηκε για πολύ στην θάλασσα, ο Ζέφυρος ο άνεμος τον έφτασε ως τις ακτές της Κύπρου και εκεί αναδύθηκε η Αφροδίτη, η ομορφότερη θεών κα ανθρώπων. Κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στη δύναμη της Αφροδίτης, εκτός από τις τρεις ορκισμένες παρθένες θεές, την Αθηνά, την Άρτεμη και την Εστία. Η Αφροδίτη είχε ως όπλα της την ομορφιά, την χάρη, τον πόθο και τον έρωτα που ενέπνεε σε κάθε πλάσμα. Με την παρουσία της όλη την επιθυμούσαν και μόλις την πρωταντίκρισαν στον Όλυμπο όλοι την ήθελαν για γυναίκα τους. Τελικά όμως έγινε νόμιμη σύζυγος του άσχημου και κουτσού θεού Ηφαίστου, στον οποίο δεν έμεινε πιστή. Η εξωσυζυγική μόνιμη ερωτική της σχέση με τον Άρη ήταν γνωστή και πήρε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις όταν ο Ήφαιστος τους έπιασε με τα αόρατα δίχτυα που έστησε στο συζυγικό του κρεβάτι. Τα ?διασημότερα? παιδιά της θεάς, τα οποία απέκτησε από τον Άρη ήταν ο Ίμερος (πόθος) και ο Έρωτας οι οποίοι πάντα την συνόδευαν, και ο Δείμος (τρόμος) και ο Φόβος που πάντα συντρόφευαν τον πατέρα τους. Ακόμη η Αφροδίτη είχε ως συνοδούς, τις Χάριτες, την Ήβη, την Αρμονία, την πειθώ και τις Ώρες. Από τον Ερμή απέκτησε τον Ερμαφρόδιτο έναν πανέμορφο νέο ο οποίος έμοιαζε πολύ και στους δυο του γονείς. Αυτός όταν μεγάλωσε ταξίδεψε στην Καρία και όταν έφτασε σε μία λίμνη με πεντακάθαρα νερά, η νύμφη της λίμνης τον ερωτεύτηκε όμως αυτός της αντιστάθηκε. Όταν τελικά κατάφερε να απαλλαγεί από την παρουσία της, γδύθηκε και βούτηξε στα κρυστάλλινα νερά της λίμνης για να λουστεί. Η Νύμφη που παραφύλαγε κρυμμένη δεν κατάφερε να αντισταθεί στον έρωτα που την πλημμύριζε για τον όμορφο άνδρα και ορμώντας τον αγκάλιασε σφιχτά και άρχισε να τον φιλάει. Αυτός αντιστεκόταν και τότε η Νύμφη προσευχήθηκε στον Δία να μην χωριστεί ποτέ από τον αγαπημένο της. Τότε ο Δίας εισακούοντας τις προσευχές της ένωσε τα δυο κορμιά σε ένα και έκτοτε βρίσκονται μαζί σε ένα κορμί και ένα πρόσωπο και συμβολίζουν το αρσενικό και το θηλυκό μαζί. Η Αφροδίτη συμμετείχε και στον Τρωικό πόλεμο. Μάλιστα ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει ο πόλεμος αυτός καθώς αυτή ενέπνευσε έρωτα στην Ωραία Ελένη, την γυναίκα του βασιλιά Μενέλαου, για τον Πάρη, τον γιο βοσκό του βασιλιά της Τροίας Πριάμου. Ο Πάρης είχε ορισθεί ως κριτής από τον Δία για το ποια θεά, η Αφροδίτη, η Αθηνά ή η Ήρα ήταν η ομορφότερη όταν οι τρεις τους διεκδίκησαν το μήλο που η Έριδα έριξε κάτω από την πόρτα στην γιορτή που γινόταν και η ίδια δεν ήταν καλεσμένη. Η Αφροδίτη του υποσχέθηκε ως αντάλλαγμα, αν την επέλεγε, θα του έδινε την ομορφότερη γυναίκα του κόσμου. Ο Πάρης έδωσε το μήλο στην Αφροδίτη και όταν αυτό αργότερα ταξίδεψε στη Σπάρτη, η Αφροδίτη έκανε την Ωραία Ελένη να τον ερωτευθεί και να κλεφτεί μαζί του στην Τροία (Ίλιον). Η αρπαγή της Ωραίας Ελένης ήταν για τους Αχαιούς ο λόγος της εκστρατείας τους στην Τροία προκειμένου να τιμωρήσουν τον Πάρη και να πάρουν πίσω την σύζυγο του βασιλιά Μενέλαου. Η μεγαλύτερη χαρά της Αφροδίτης, ως αυταπόδειξη της δύναμής της, ήταν να παρασέρνει θεούς σε ερωτικές περιπέτειες με τους κατώτερους τους θνητούς. Στη συνέχεια ικανοποιημένη από τον εαυτό της, αποδεικνύοντας συνεχώς την επιρροή της πάνω στους άλλους θεούς γελούσε και τους κορόιδευε για τον ξεπεσμό τους. Αποφασισμένος να της το ανταποδώσει ο Δίας, κατάφερε να την κάνει να ερωτευτεί έναν κοινό θνητό. Ήταν ο Αγχίσης, ένας βοσκός της Ίδης, ένας όμορφος νέος τον οποίο ερωτεύτηκε η θεά. Αφού περιποιήθηκε όσο καλύτερα γίνεται να περιποιηθεί μια θεά τον εαυτό της, μεταμορφωμένη σε θνητή βασιλοπούλα του παρουσιάστηκε στην καλύβα που κατοικούσε λέγοντάς του πως ήταν θέλημα του Δία να σμίξει μαζί του. Μετά το τέλος της ερωτικής τους συνεύρεσης η θεά πήρε την πραγματική τεράστια μορφή της και αποκάλυψε την πραγματική της ταυτότητα στον βοσκό λέγοντας του πως ήταν θέλημα του Δία αυτό που συνέβη και πως θα του χάριζε έναν ένδοξο γιο, τον Αινεία, όμως δεν θα έπρεπε να αποκαλύψει σε κανέναν πως είναι γιος της αλλά θα έπρεπε να λέει πως τον απέκτησε με την Νύμφη της Ίδης αλλιώς θα πάθει μεγάλο κακό από τον κεραυνό του Δία. Πολλοί είναι οι μύθοι για τις ερωτικές περιπέτειες της Αφροδίτης. Εκτός όμως από αυτές η θεά χρησιμοποιώντας τις ικανότητές της μπορούσε πολύ εύκολα να τιμωρήσει όποιον θεωρούσε πως άξιζε να τιμωρηθεί. Χαρακτηριστικά θα αναφέρουμε την εκδίκηση που θέλησε να πάρει από τον Ήλιο, επειδή αυτός αποκάλυψε στον άντρα της τον Ήφαιστο την σχέση της με τον Άρη. Επειδή δεν μπορούσε όμως να βλάψει τον παντοδύναμο Ήλιο αποφάσισε να τιμωρήσει την κόρη του, την Πασιφάη, την γυναίκα του βασιλιά της Κρήτης Μίνωα. Την Πασιφάη η θεά κυρίεψε με ασυγκράτητο πάθος και έρωτα για έναν ταύρο. Όσο παράλογη και αν ακούγεται πως μία τέτοια ένωση θα μπορούσε να επιτευχθεί η Πασιφάη τα κατάφερε, χρησιμοποιώντας το ομοίωμα μίας δαμάλας. Από την ένωση τους γεννήθηκε ο Μινώταυρος ο οποίος αργότερα τοποθετήθηκε στον λαβύρινθο που κατασκεύασε ο Δαίδαλος για τον Μίνωα στην Κρήτη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: